Lobelia – Stroiczka

©

Lobelia

Rodzina:Campanulaceae – dzwonkowate.

Lobelie cenione są ze względu na drobne, jaskrawo ubarwione kwiaty, które wytwarzają obficie przez kilka miesięcy.

Do tego rodzaju należą rośliny jednoroczne, byliny i krzewinki. Poszczególne gatunki są w różnym stopniu odporne na mróz. Wrażliwe na mróz byliny, są w naszym klimacie są uprawiane jako rośliny jednoroczne. Cechą charakterystyczną wszystkich lobelii są rurkowate kwiaty, które mają 5 płatków, z których 3 dolne są dłuższe niż 2 płatki górne i rozszerzają się w charakterystyczną wachlarzowatą „wargę”. Niektóre lobelie są trujące.

Lobelia cardinalis – lobelia krwista. W cieplejszym klimacie kępiasta, krótkowieczna bylina, która w drugiej połowie lata wytwarza szkarłatne kwiaty, zebrane w długie grona. Wąskie ząbkowane zielone liście tworzą rozety u podstawy pędów. Zarówno liście, jak i pędy są purpurowo-brązowo podbarwione. Pochodzi z Ameryki Północnej. Potrafi dorosnąć do 1 metra wysokości. Kwitnie od sierpnia do przymrozków. Jest doskonałą rośliną na stanowiska błotne więc bywa wykorzystywana do obsadzania brzegów oczek wodnych. Przechowywanie do następnego roku nie jest ekonomicznie uzasadnione chyba, że mamy dużo wolnej przestrzeni w pomieszczeniach zabezpieczonych przed mrozem i bardzo nam na tym zależy by zaczęła kwitnąć nieco wcześniej. W naszym kraju najlepiej kupić sadzonki tej rośliny. Jeśli zamarzy nam się wysiew nasion to musimy je poddać trzymiesięcznej stratyfikacji w chłodziarce. Dopiero później wysiać. Ponieważ będzie już lato więc sadzonki przez pierwszą zimę będą w jasnym i chłodnym pomieszczeniu. Wysadzamy je dopiero wiosną po minięciu przymrozków. Nasiona przechować można do 3 lat, jeśli zabezpieczymy je szczelnie i włożymy na dół do chłodziarki.

Lobelia erinus – lobelia przylądkowa. W naturze czyli w południowych rejonach Afryki L. erinus jest krótkowieczną byliną. U nas z racji klimatu uprawiana jako roślina roczna o kwiatach fioletowo-niebiesko-białych, Średnica kwiatów to najczęściej tylko 5 mm, lecz ich ilość rekompensuje niewielką wielkość. Pojawiają się obficie od późnej wiosny aż do pierwszych jesiennych przymrozków. Rozmnażamy przez wysiew nasion, które nie wymagają stratyfikacji. Siewki są bardzo drobne i pikujemy je do palet pęczkami. Rośliny zakwitają po ok. 10 tygodniach od wysiewu nasion. Pikując roślinę od razu do końcowych pojemników dajemy rozstawę około 15 cm bo tyle mniej więcej szerokości ma jedna kępka. Na rabatach sadzimy z przodu bo ta płożąca się roślinka ma około 15 cm wysokości. Jej odmiany można podzielić na dwa rodzaje.

Odmiany o pokroju raczej wzniesionym dają zgrabne kopczyki.

‚Crystal Palące’ ma ciemnoniebieskie kwiaty i ciemne brązowo-zielone liście;

‚Mrs Clibran’ wytwarza ciemnoniebieskie kwiaty, każdy z dużym białym oczkiem, ‚Cambridge Blue’ – jasnoniebieskie;

‚Rosamund’ kwiaty są ciemne, wiśniowoczerwone z białymi oczkami;

‚White Lady’ ma białe kwiaty,

‚Riviera Lilac’ — fiołkoworóżowe;

‚Riviera Blue Splash’ kwiaty są bladoniebieskie.

Odmiany o pędach znacznie dłuższych niż odmiany poprzednie, płożących się są znacznie liczniejsze i występują w grupach odmianowych zwanych seriami. Wyhodowano je z myślą o skrzynkach balkonowych i wiszących pojemnikach. Najpopularniejsze serie to: Cascade, Fountain i Regatta, dostępne w pojedynczych lub mieszanych kolorach, np. białe, niebieskie, liliowe i purpurowo-czerwone, oraz z serii Sapphire, o ciemnoniebieskich kwiatach z białymi oczkami.

Dla ciekawości przybliżę jeszcze kilka innych gatunków. Może ktoś z wojaży przywiezie trochę nasion, bo u nas w kraju raczej nie są dostępne.

Lobelia tenuior ma smukłe wzniesione pędy i od połowy lata do połowy jesieni obsypane są jaskrawoniebieskimi kwiatami z małymi białymi środkami. Kwiaty o średnicy 2,5 cm, zebrane w luźne grona. Jajowate bladozielone liście mają długości do 3 cm. Bylinę tę, przypominającą pokrojeni L. erinus i podobnie jak ona wrażliwą na mróz, w uprawie ogrodowej traktuje się jako roślinę jednoroczną. Jest jednak znacznie wyższa bo dorasta do 30 cm i szerzej się rozrasta, przeciętnie ma tyle samo szerokości co wysokości. Przybyła do nas z Australii. Odmiana mieszańcowa ‚Blue Wings’ ma kobaltowoniebieskie kwiaty.


Lobelia siphilitica – kwitnie od lipca do początku września. Kwiaty są zebrane w dość grube grona długości do 60 cm, składające się z niebieskich kwiatów o średnicy 2,5 cm. Pojedyncze kwiatki rozwijają się stopniowo począwszy od dołu kwiatostanu. Zapylane są przez trzmiele, dlatego jest szansa by i u nas zawiązała nasiona. Pęd kwiatowy sięgający 1 m wysokości jest ulistniony i nierozgałęziony. Liście jasnozielone, lancetowate, siedzące na pędzie mają długość do 10 cm. Im wyżej położone tym są mniejsze. Pochodzi ze wschodniej części Stanów Zjednoczonych gdzie rośnie na zasobnym lecz dość grząskim gruncie. Jeśli zapewnimy dostatecznie wilgotne podłoże może rosnąć w pełnym słońcu, inaczej lepszy będzie półcień. Tam jest dość odporną na mróz krótkowieczną byliną rozmnażaną przez podział i przesadzaną co drugi rok. U nas w zachodnich rejonach ma szansę przetrwać pod okryciem. Na pozostałych terenach trzeba by ją było traktować jako roczną. Gatunek ma biało kwitnącą formę.

Lobelia tupa – duża kępiasta bylina osiągająca w warunkach naturalnych ponad 2 metry. Pędy są nierozgałęzione, ulistnione. Liście bladozielonego koloru mocno omszałe. Dolne największe liście mogą osiągnąć nawet 30 cm długości. Im wyżej na pędzie tym liście są mniejsze. Każdy pęd zakończony ponad 50 cm kwiatostanem złożonym z ceglastoczerwonych kwiatów. Kwitnienie zaczyna się w sierpniu i trwa do przymrozków. Uprawiamy ją na glebach przepuszczalnych najlepiej w pełnym słońcu ale w pobliżu wody lub zapewniamy jej stale wilgotne podłoże. Roślina pochodzi z Chile i w naszych warunkach może być uprawiana jako roślina roczna. Jako ciekawostka – sok z rośliny był używany jako środek poronny i halucynogenny. Może to wyjaśnia miejscową potoczną nazwę „Tabaca del Diablo” czyli tytoń diabła.

Lobelia valida – Jej ojczyzną jest Afryka Południowa. Jest to krzaczasta bylina, o wzniesionym pokroju przez całe lato obficie wydająca błękitne kwiaty z białymi środkami. Mięsiste, rozgałęzione pędy okryte są ciemnozielonymi liśćmi. Przeciętnie dorasta do 70 cm wysokości. Jest to roślina raczej na gleby zasobne w wapń. Potrzebuje gleb żyznych choć przepuszczalnych. Niestety w naszych warunkach musi być traktowana jak roślina roczna chociaż w warunkach naturalnych jest krótkowieczną byliną.



Advertisements

Jedna odpowiedź to “Lobelia – Stroiczka”

  1. dorkasz1 Says:

    Co roku sadzę lobelię przylądkową, najczęściej odmianę ‚Crystal Palace’. Bardzo dobrze wygląda z aksamitkami.


Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: