Wilczomlecz białobrzegi

©

©Euphorbia marginata

Opis

Rodzina:Euphorbiaceae – wilczomleczowate

Niewiele jest tak obszernych rodzajów. Do rodzaju ‚Wilczomlecz’ zalicza się około 2000 gatunków roślin rocznych, dwuletnich, bylin, krzewów i drzew, występują­cych w zasadzie praktycznie wszędzie poza strefą podbiegunową.

Cechą wspólną wszystkich wilczomleczy jest obecność soku mlecznego, zawierającego liczne, toksyczne związki. Wiele gatunków wilczomleczy jest wykorzystywanych do pozyskiwania lateksu. Od początku uprzedzam, że osoby wrażliwe mogą nabawić się bardzo przykrych i długotrwałych oparzeń oraz alergicznych reakcji organizmu i najczęściej bez pomocy lekarskiej się nie obejdzie. Szczególnie niebezpieczne jest jeśli brudną ręką potrzemy okolice oczu. W takim wypadku nie trzeba być alergikiem by mieć kłopoty wymagające lekarskiej interwencji. Proszę zatem uważać bo na ogół nie wiemy czy jesteśmy uczuleni czy nie.

W. białobrzegi jest rośliną silnie rozkrzewioną. Jego pędy jednak rozkrzewiają się najwcześniej na wysokości 1/3 długości pędu. Częściej jednak rozkrzewiają się dopiero w okolicach połowy pędu. Ta dolna część pędu w czasie starzenia się ma tendencję do zrzucania liści i przybierania jasnobrązowego koloru. Szczególnie nasila się to na glebach, które łatwo tracą wodę lub w czasie suchego i ciepłego lata. To z tego powodu trzeba od razu znaleźć takie miejsce dla wilczomlecza by nogi miał szczelnie zakryte. Natomiast młode pędy są zielone i owłosione. Liście są na pędzie ułożone spiralnie lecz w okolicach rozgałęzień stają się naprzeciwległe lub podobnie jak przylistki tworzą okółek liści. Na ogół są siedzące i eliptyczne w kształcie, o długości do 8 cm. Górne liście i znacznie od nich mniejsze przykwiatki mają szerokie białe obrzeżenie. Z tych powodów na południowej półkuli w zwrotnikowych rejonach uprawia się ją jako roślinę Bożonarodzeniową. Przy tej ilości słońca jaka tam jest obrzeżenia są tak duże , że praktycznie nie widać zielonego. Ta biel ma symbolizować śnieg.

Właściwe kwiaty są niepozorne. Ich niewielkie rozmiary i brak tzw. okwiatu(płatków korony i działek kielicha) powodują, że mają znaczenie tylko jako producent nasion. Po zapyleniu ze środka kwiatka wyrasta owoc w postaci trójkomorowej torebki. W każdej przegrodzie jest jedno nasiono. Jest ono duże i ma wyraźnie nierówną powierzchnię. Roślina daje obfity samosiew rozrzucając nasiona czasem kilkanaście metrów od rośliny.

Występowanie

Naturalnie występuje w całej umiarkowanej strefie Ameryki Północnej.

Wysokość

Osiąga wysokość 60-80 cm. Na stanowiskach już tylko nieco ocienionych jest znacznie wyższa przez co ma tendencję do pokładania się.

Termin kwitnienia

Praktycznie od lipca do przymrozków.

Kolor kwiatu

Białozielonkawy.

Stanowisko

Chcąc mieć kontrastowo wybarwione liście trzeba sadzić w pełnym słońcu, bo w ciemniejszych miejscach białe brzegi robią się jasnozielone i ogólne wrażenie jest mało efektowne.

Wymagania i pielęgnacja

W naturze rośnie praktycznie na wszystkich typach gleb z wyjątkiem podmokłych. Najczęściej jednak są to gleby słabe i dość suche, dlatego roślina wykształciła gruby i bardzo długi korzeń. Tak sobie radzi z brakiem wody.

Nasze ogrodowe ziemie są więc dla niej ziemiami dobrymi. Na już nieco lepszych by się uchronić od zbyt wysokich roślin warto po posadzeniu na miejsce stałe dać czas na to by się zadomowiły następnie przyciąć wierzchołki. To że opóźnimy kwitnienie nie ma znaczenia, a w zamian za to otrzymamy rośliny niższe, lepiej rozkrzewione i wyprostowane bez tendencji do pokładania się.

Rozmnażanie

Nasiona są naprawdę duże i w 1 gramie znajduje się ich do 70 sztuk. Najlepiej wysiać na początku kwietnia do wielodoniczek. W temperaturze 18 0C kiełkowanie trwa około 10 dni. Tym sposobem mimo późniejszego przycinania efekt kolorystyczny osiągamy już pod koniec czerwca. Jeśli nie mamy miejsca , nie mamy wyboru i wysiewamy w końcu kwietnia lub na początku maja wprost do gruntu. Potem przerywamy zostawiając rośliny co około 25-30 cm.

Choroby i szkodniki

Mało jest amatorów na trujący sok mleczny więc roślina należy do tych z gruntu zdrowych.

Zastosowanie

Wilczomlecz białobrzegi na rabatach stosujemy jako roślinę rozdzielającą inne o krzykliwych kolorach kwiatów. Wprowadza on pewną harmonię i rabaty nie odbieramy jako pstrokatej szczególnie jeśli dwie rośliny kwitną w tym samym czasie, a kolory są ostre i różne. Jego stonowane liści świetnie nadają się na tło dla niższych roślin kwitnących np. dla celozji. Można go skomponować z ciemnymi liśćmi np. koleusa. Można go wykorzystać jako szpaler oddzielający np. grządki od rabat. To że wykorzystuje się go w bukietach to chyba wiemy wszyscy. Np. w pokojach o ciemnej kompozycji nawet same pędy wilczomlecza prezentują się ładnie rozjaśniając wnętrze.

Uwagi

Łacińska nazwa rodzaju ”Euphorbia” pochodzi od imienia ”Euphorbus” jakie nosił grecki lekarz króla Juba II z Numidii(Królestwo Mauretani za czasów Rzymskich).Panował od roku 27 pne do 23 roku naszej ery, ożeniony z córką Antoniusza i Kleopatry. Lekarz ten pierwszy odkrył ostre właściwości przeczyszczające jednego z gatunków euphorbii.

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Botanika – http://www.wildflower.org/gallery/

Siewki – http://davesgarden.com/guides/pf/go/221/

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: